vrijdag 7 november 2014

Verandering

Soms is het nodig om een keuze maken, en je daarin vast te bijten.
Soms is het nodig om een keuze te maken, en die keuze vervolgens los te laten.

In mijn vorige blogbericht schreef ik dat ik was begonnen met het volledige Cowdenprogramma. Intussen is het zo'n tien maanden later. Het waren zware maanden, de druppels werkten namelijk nóg heftiger in op mijn lijf dan de antibiotica! Vooral de combinatie van zwakte, brainfog en duizeligheid heeft mij telkens behoorlijk genekt. Ik lag vaak laveloos op de bank, en kon eigenlijk - op enkele uitzonderingen na - alleen de deur uit voor een boodschap of een ommetje van vijf minuten. Er bleef weinig anders over dan het zorgen voor de meest basale dingen. Onder het tempo van een bejaarde. Overleven dus. Meestal alleen, want niet in staat om in die toestand de prikkels die andere mensen met zich meebrengen te verdragen of goed te kunnen converseren.

Een paar maanden geleden zat ik even nóg dieper in de 'shit'. Ik was óp, zowel fysiek als mentaal! Geen kracht meer om positief en gezond te denken, geen kracht meer om op te staan. De uitputting, de pijn, maar ook een verbroken relatie, de teleurstelling daarover en daarmee weer opnieuw een harde confrontatie met de ziekte en de beperkingen die dat met zich meebrengt: het was teveel. Normaal gesproken zijn zulke situaties ook pijnlijk, dat weet ik. Maar als je 24/7 thuis zit met je eigen gedachten, van nature al erg 'in je hoofd' neigt te zitten én geen extra afleiding kunt zoeken zoals je normaal gewend was na grotere of kleinere tegenslag, dan kan dat behoorlijk tegenvallen. Nu zat ik niet alleen gevangen in mijn eigen lijf, maar ook nog in mijn eigen hoofd!

Met de tijd ga je de dingen tóch weer relativeren, in de goede en minder goede herinneringen komt enige structuur, en je komt boven je ego te staan dat in tijden van zwakte nog wel eens de overhand wil krijgen. En vooral: je leert boven het gevoel te staan een slachtoffer te zijn van de situatie.

Een tegenslag kan ook helpen om verder te groeien. Om verder om je heen te kijken, nieuwe dingen te ontdekken. Te bedenken wat je écht belangrijk vindt, waar je prioriteiten liggen. Weer even puur op jezelf gefocust te raken. Immers, je bent uiteindelijk toch de enige die je hebt, waar je werkelijk goed voor moet zorgen, en comfortabel mee moet zijn.

Zodoende zat ik ruim anderhalve maand geleden bij een nieuwe arts. Een interessante, en tot nu toe al zeer positieve ervaring. En vooral lekker, want hij schotelde mij een (wederom) streng, maar toch zeer gevarieerd dieet voor. En weet je, daarmee experimenteren is leuk! Aan je gezondheid werken, en de resultaten ook vóelen. Merken dat iets werkt...

In een volgende blogpost zal ik meer vertellen over dit avontuur, dat veel meer omvat dan alleen een nieuw dieet. Ik kan in ieder geval alvast verklappen dat de voorgaande behandelingen niet helemaal voor niets zijn geweest. Misschien dat ik er nu eindelijk eens de vruchten van kan gaan plukken?

1 opmerking:

  1. Lieve Malu,
    Fijn van je te horen, maar jee, wat heftig! Er is idd geen ontkomen aan, geen vluchtgedrag is mogelijk. Maar.... dan kom je er ook sneller en beter doorheen! Hoop dat dit voor jou ook zo is.
    Ook ben ik erg benieuwd naar je nieuwe arts! Fijn, nieuwe hoop, nieuwe kansen! Heel veel succes!!!
    Liefs, Cindy

    BeantwoordenVerwijderen